انسانى كه رنج گرسنگى را درنيافته ، نمىتواند لذت سيرى را حس نمايد . به همين ترتيب كسى كه دايماً در فقر و بدبختى زندگى كرده چگونه مىتواند معناى آسايش و توانگرى را درك كند ؟ بنابراين خداوند متعال قابل درك نيست ، زيرا ضدى براى آن ذات سُبُّوح متصور نيست . در دعاى كميل آمده است : و بنورِ وَجهكَ الذي أَضاءَ له كلُّ شيء ؛ تو را سوگند به نور وجه تو كه همه چيز را روشنايى بخشيده است . يا در قرآن است : « اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَالأَرْضِ » ؛ خداى - متعال - نور آسمان‌ها و زمين است . خلئى متصور نيست تابدان‌وسيله بتوان جمال كبريايى را مشاهده نمود . قرآن كريم جمعيتى را كه توالى نعمت‌ها آنها را غافل ساخته و گرفتار كفران و در نتيجه از دست رفتن نعمت‌ها شده‌اند ، چنين توصيف مىكند : براى مردم سبأ در مساكن آنها نشانه‌اى بود ؛ دو باغ از طرف راست و چپ . به زبان انبيا به آنها گفتيم : از نعمت‌هايى كه خداى متعال به شما ارزانى فرموده است استفاده نماييد و شكرش را به جا آوريد . شهرى بسيار خوب و پاكيزه و پروردگارى بسيار بخشنده است . اما مردم سبأ سركشى نمودند و ما سيل بنيان كن را به باغ‌هاى آنها فرستاديم و آن دو باغ را به دو باغ داراى گياه خمط تلخ و بىمزه و سدر اندك تبديل نموديم . . . و ما ميان آنها و شهرها كه با دهكده‌هاى آباد مبارك گردانيده و مقرر داشته بوديم كه در اين دهكده‌هاى آباد شب و روز در امنيت مطلق به سير و گردش بپردازند ولى آنان در اثر كثرت و توالى نعمت سخت سير و خسته شده بودند . گفتند : پروردگارا ! ميان سفرهاى ما دورى انداز [ تا مسافتى را